Kościół Najświętszego Serca Jezusowego w Ełku – największy i najstarszy kościół w Ełku, wybudowany w stylu neogotyckim w latach 1847–1850. Przebudowany w latach 1922–1925 po zniszczeniach wojennych i pożarze z 1914. Do 1945 świątynia ewangelicka, po II wojnie światowej polski kościół rzymskokatolicki.
Historia Historia parafii katolickiej w Ełku sięga XV wieku. Podczas reformacji Ełk przyjął luteranizm i kościół służył wspólnocie ewangelickiej. Murowana świątynia zbliżona pod względem architektonicznym do współczesnej. Wzniesiona została w latach 1847–1850. W czasie I wojny światowej uległa zniszczenia na skutek działań wojennych. Odbudowano ją w latach 1922–1925 w stylu neogotyckim. Po II wojnie światowej kościół przekazano katolikom. Placówkę katolicką ku czci Najświętszego Serca Jezusowego erygował 20 listopada 1946 administrator apostolski ks. bp. Teodor Bensch, powierzając przybyłych z Krakowa Zakonników Kanoników Regularnych Laterańskich (CRL), którzy osiedlili się przy tym kościele w sierpniu 1945.