Mikuláš Bakoš (ur. 9 lutego 1914 w Odessie, zm. 20 czerwca 1972 w Bratysławie) – słowacki teoretyk literatury, tłumacz, członek Instytutu Badań Literackich Słowackiej Akademii Nauk, profesor estetyki.
Dzieciństwo spędził w Odessie, następnie studiował na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu im. J.A. Komenskiego w Bratysławie, później w Pradze. Doktorat z filozofii uzyskał w 1938. W okresie międzywojennym rozwijał działalność w ramach Towarzystwa Syntezy Naukowej (organizację młodej inteligencji słowackiej, do której powstania w 1937 sam się przyczynił). Brał czynny udział w ruchu słowackich nadrealistów, współtworzył księgę nadrealistów i strukturalistów Ano, a nie (1938, Tak i nie o wymowie antyfaszystowskiej). Swoją krytyką literacką wyznaczał nową drogę nowatorskim kierunkom w literaturze słowackiej: postimpresjonizmowi, prozie liryzowanej i awangardzie. Ze wszystkich dyscyplin literaturoznawczych najbardziej cenił poetykę historyczną. Znalazło to odzwierciedlenie w jego fundamentalnej pracy Vývin slovenského verša od školy Štúrovej (1939, Rozwój wiersza słowackiego od szkoły szturowskiej).