Początkowo świątynia miała status kościoła dworskiego. Później stała się kościołem filialnym. W 1917 r. erygowano w Stroniu Śląskim wikariat ewangelicki i otwarto przy nim szkołę, które działały w Stroniu Śląskim do końca II wojny światowej.
Po wymianie ludności tych okolic w latach 1945–1946 kościół pozostawał przez długie lata nieużytkowany. Wyremontowano go i poświęcono ponownie dopiero 15 sierpnia 1988 r. Od tamtego czasu pełni funkcję kaplicy pogrzebowej i kościoła pomocniczego dla parafii rzymskokatolickiej w Stroniu Śląskim.
Architektura Koncepcja budowli nawiązuje swoim stylem do średniowiecznych niemieckich kościołów wiejskich. Syntetycznie łączy ona styl neoromański z elementami neogotyku. Można przypuszczać, że chodziło tu o nawiązanie do stylistyki budowli sakralnych przełomu stylu romańskiego i gotyckiego. Z niemieckim romanizmem korespondują takie elementy jak: addycyjność kompozycji bryły kościoła, usytuowanie wieży nad prezbiterium i ukształtowanie jej jako dość masywnej budowli oraz przebicie połaci dachu wieży osiami okien. Wczesny gotyk przejawia się zaś w zastosowaniu przypór oraz w kamieniarce portalu i okien. Widoczne są też elementy związane z postsecesją w postaci dużych, prostokątnych okien oraz roślinnych, ozdobnych form rzeźbiarskich w portalu.