Jerzy Wróblewski (ur. 5 września 1926 w Wilnie, zm. 31 maja 1990) – polski teoretyk prawa, profesor nauk prawnych, nauczyciel akademicki, w latach 1981–1984 rektor Uniwersytetu Łódzkiego.
Życiorys Był synem prawnika Bronisława i artystki grafika Krystyny z Hirschbergów, a także starszym bratem malarza Andrzeja Wróblewskiego. Wychował się w Wiżulanach, które opuścił wraz z rodziną na początku 1945. Studia prawnicze na Uniwersytecie Jagiellońskim ukończył w 1947; na tej samej uczelni odbył także studia uzupełniające z filozofii ścisłej. Po ukończeniu studiów został asystentem w Katedrze Teorii Państwa i Prawa UJ. W 1949 obronił doktorat na podstawie pracy pt. Ocena i norma etyczna. Dwa lata później przeniósł się na Uniwersytet Łódzki, gdzie został kierownikiem Katedry i Zakładu Teorii Państwa i Prawa. Stanowisko to piastował do końca życia. Na UŁ sprawował szereg funkcji: był prodziekanem Wydziału Prawa w latach 1953–1955 i 1958–1962, dziekanem tego Wydziału w latach 1955–1956 i 1962–1964, prorektorem UŁ w latach 1965–1968 i rektorem w latach 1981–1984.