Krytyka „Pułkownicy” dążyli do autorytarnego ustroju państwa. Dążono do wzmocnienia władzy wykonawczej, poprzez dodanie prerogatyw prezydentowi i całemu rządowi. Była to inna aspiracja niż którą miał Kazimierz Bartel, sanacyjny liberał, który popierał system kanclerski, wzmacniając władzę głównie premiera/kanclerza. Opozycja oskarżała „pułkowników” o szantaże oraz naciski, i korzystanie z metod niedemokratycznych, jak wykorzystywanie precedensów konstytucyjnych (a nawet tendencje faszystowskie). „Pułkownicy” działali w myśl zasady, iż brak formalnoprawnej sprzeczności z jej postanowieniami oznacza, że czyn nie jest zabroniony, choć tego typu działania były sprzeczne z duchem konstytucji marcowej. (Np. z inspiracji „pułkowników” Kazimierz Bartel w 1927 r. zagroził działaczom PPS, że jeśli PPS zbliży się z PSL „Wyzwolenie”, to zostanie wypowiedziana umowa dzierżawy drukarni państwowej przez „Robotnika” (gazetę PPSu).), Grupa także popierała aresztowania opozycjonistów (np. w nocy z 9 na 10 września 1930 roku aresztowano 14 liderów Centrolewu i 5 działaczy ukraińskich. Decyzję podjął Piłsudski.