W rezultacie, zostały one przeorganizowane w dwie dywizje oraz specjalną grupę broni pancernej i artylerii. Jedynie 4 Dywizja Lekkiej Piechoty „Littorio” wyszła z ciężkich walk bez większego uszczerbku. W kwietniu 3 Dywizja Piechoty Czarnych Koszul „Penne Nere” została rozformowana, a jej resztki włączone w skład 2 Dywizji Piechoty Czarnych Koszul „Fiamme Nere”. Część włoskiego personelu technicznego i specjalistycznego została przesunięta do jednostek hiszpańskich, tworząc mieszane oddziały, zwane Flechas. Pierwszymi takimi jednostkami były Mieszana Brygada „Flechas Azules” i Mieszana Brygada „Flechas Negras”. Walczyły one od kwietnia do sierpnia w rejonie Extremadury i Bizkai. W sierpniu na czele CTV stanął gen. Ettore Bastico. Samodzielna XXIII Grupa „de Marzo” Czarnych Koszul została przekształcona w Dywizję XXIII „di Marzo” Czarnych Koszul. Włosi przełamali republikańskie pozycje obronne koło Soncillo, zajmując Puerto del Escudo i – po bitwie pod Santander – głęboko wchodząc w linie republikańskie. 24 sierpnia dowódcy CTV poddała się w Guriezo w prowincji Kantabria większość sił Armii Baskijskiej. We wrześniu CTV został przeniesiony na północ na front aragoński.