Kariera polityczna Carrington był gubernatorem Nowej Południowej Walii w latach 1885–1890. Okres jego urzędowania przypadł na burzliwy okres w dziejach kolonii, która była wówczas targana kryzysami politycznymi i recesją gospodarczą. Po powrocie do Wielkiej Brytanii został w 1892 r. Lordem Szambelanem i pozostał na tym stanowisku do upadku liberalnego rządu w 1895 r. W tym samym roku otrzymał tytuły hrabiego Carrington i wicehrabiego Wendover. W 1901 r. był specjalnym wysłannikiem do Francji, Hiszpanii i Portugalii, gdzie formalnie ogłosił objęcie tronu przez Edwarda VII. W latach 1905–1911 był przewodniczącym Rady Rolnictwa, a do 1912 r. pełnił funkcję Lorda Tajnej Pieczęci. Również w 1912 r. otrzymał tytuł markiza Lincolnshire.

Od 1881 r. był członkiem Tajnej Rady. W 1885 r. otrzymał krzyż Wielki Orderu św. Michała i św. Jerzego. W latach 1892–1907 reprezentował West Pancras w radzie miejskiej Londynu. W latach 1896–1921 był prezesem Narodowego Klubu Liberalnego. W 1910 r. został Lordem Wielkim Szambelanem. W latach 1915–1923 był Lordem Namiestnikiem Buckinghamshire. W 1906 r. otrzymał Order Podwiązki. Był aktywnym masonem i wielkim mistrzem loży w Sydney w latach 1888–1890.