Zeszła z pokładu „Carpathii” dopiero po tym, jak wszyscy ocaleni pasażerowie spotkali się z rodzinami, przyjaciółmi bądź uzyskali pomoc medyczną.

29 maja 1912 jako przewodnicząca Komitetu Rozbitków wręczyła srebrny puchar kapitanowi „Carpathii” oraz medale każdemu z członków załogi statku. W późniejszych latach przyczyniła się do powstania pomnika ofiar „Titanica” w Waszyngtonie. Odwiedziła również cmentarz w Halifaxie w Nowej Szkocji, by złożyć wieńce na grobach ofiar. Szczególnie martwiło ją to, że jako kobieta nie może zeznawać w przesłuchaniach w sprawie katastrofy. Spisała więc własną wersję wydarzeń, która została opublikowana w gazetach w Denver, Nowym Jorku i Paryżu.

Z czasem jej historia była wyolbrzymiana i przypisywano jej coraz to nowsze i śmielsze czyny, jakoby Margaret miała wyławiać z wody tonących pasażerów, lecz nie są one prawdą. Już po jej śmierci zaczęto nazywać ją niezatapialną Molly, mimo że za życia mówiono na nią Maggie, a nie Molly.

Bibliografia Biografia Margaret Brown w „Encyclopedia Titanica”

Kategoria:Amerykanie pochodzenia irlandzkiego Kategoria:Amerykańskie feministki i feminiści Kategoria:Pasażerowie i załoga Titanica Kategoria:Urodzeni w 1867 Kategoria:Zmarli w 1932