Najbardziej charakterystycznym przykładem powództwa opartego na fikcji, z tego okresu, jest actio Publiciana, gdzie fikcyjnie przyjmowano, że posiadacz rzeczy jest jej właścicielem (że upłynął czas niezbędny do zasiedzenia)Gaius, Instytucje IV, 36:Takoż finguje się zasiedzenie w tym powództwie, które zwie się publicjańskim (...).Gaius, Institutiones IV, 36: Item usucapio fingitur in ea actione quae Publiciana vocatur (...)..
Przypisy
Bibliografia Władysław Rozwadowski „Prawo rzymskie” Wydanie II. Poznań 1992 .
Kategoria:Actiones