Wilhelm Reich przez wiele lat obwiniał siebie o przyczynienie się do jej śmierci.
W momencie wybuchu I wojny światowej Wilhelm Reich miał 17 lat, a obowiązkowa służba wojskowa w tym czasie rozpoczynała się, gdy mężczyzna osiągnął 19 lat. W drugim tygodniu wojny wojska rosyjskie zarekwirowały majątek Leona Reicha. Wilhelm wstąpił do wojska, ale ponieważ nie miał przeszkolenia, a był dobrze wykształcony (lub dzięki kontaktom ojca), trafił początkowo do prac biurowych, pracował m.in. w administracji szpitala wojskowego. Dwa ostatnie lata wojny (1917–1918) Reich spędził na froncie włoskim, w stopniu podporucznika, dowodząc oddziałem liczącym około 40 ludzi. Jego ojciec zmarł w trakcie wojny.
Po wojnie przeniósł się do Wiednia, gdzie początkowo studiował prawo (zrezygnował po pierwszym semestrze), a następnie rozpoczął naukę w Szkole Medycznej na Uniwersytecie Wiedeńskim, którą ukończył w 1922 z tytułem doktora medycyny (skorzystał z możliwości odbycia kursu przyspieszonego dla kombatantów). Specjalizował się w psychiatrii. W czasie studiów w 1919 lub 1920 (miał wówczas 22 lub 23 lata) spotkał profesora Zygmunta Freuda (wówczas 63- lub 64-letniego nauczyciela). Reich zajmował się negowaną przez Freuda teorią libido według ujęcia Carla Gustava Junga, równocześnie, podobnie jak Freud, odrzucał teorię panseksualizmu.