Zawodnik, który startował z niższej belki względem pozostałych skoczków, na starcie otrzymywał 7,74 punktu za każdy metr rozbiegu. Analogicznie, w przypadku, gdy któryś z zawodników startował z najazdu dłuższego, na starcie uzyskiwał -7,74 punktu za każdy metr. Na całym obiekcie zamontowane były także urządzenia służące do pomiaru siły i kierunku wiatru. Ze wszystkich pomiarów wyciągana była średnia siła wiatru, na podstawie której skoczkowie uzyskiwali dodatnie lub ujemne punkty. Siła wiatru równa 1 m/s pod narty oznaczała -10,74 punktu dla danego zawodnika. W przypadku tylnego wiatru, za każdy 1 m/s skoczek otrzymywał 10,74 punktu.
Niezmienne pozostawały natomiast zasady dotyczące punktów za długość skoku i noty sędziowskie. Na skoczniach mamucich, za odległość równą punktowi konstrukcyjnemu zawodnik otrzymywał 120 punktów. Za każdy metr za punktem K uzyskiwał dodatkowo 1,2 punktu, a za każdy metr przed czerwoną linią -1,2 punktu. Podobnie jak w innych konkursach organizowanych przez FIS, każdy spośród pięciu sędziów przyznawał punkty za styl. Maksymalna liczba punktów, przyznawanych przez każdego z sędziów wynosiła 20.