Katarzyny Aleksandryjskiej i błękitne Maryi) pojawiają się w różnych miejscach liczne odbicia błękitu szaty Matki Bożej, na podszewkach płaszcza patronki prawników, czy też na czarnych odzieniach Jana Chrzciciela i Antoniego. W przypadku ostatniego stonowane błękity pojawiają się na włosach i brodzie. Wrażliwość na kolor poświadcza także zróżnicowany koloryt karnacji twarzy wszystkich postaci. O artyzmie dzieła świadczy także wyważona organizacja rytmu form i barw. Układ głów tworzy pięciobok, przez co artysta osiągnął jedyny akcent przestrzenny.
Przez długi czas obraz był uważany za dzieło artysty wywodzącego się ze środowisk północnoeuropejskich, co poświadczają recepcje malarstwa burgundzkiego i nadreńskiego. Jednakże transpozycja form typowych dla owych obszarów Europy znana była w ówczesnej sztuce w północnej Italii. Ponadto widać wpływy malarstwa werońskiego i weneckiego. Obecnie dzieło łączone jest z Michelienem da Besozzo - lombardzkim artystą tworzącym także malarstwo miniaturowe i freski.
Bibliografia Anna Eorsi: Gotyk Międzynarodowy, Warszawa 1984.