Michał Pilipiec ps. „Ski” (ur. 28 listopada 1912 w Tarnawcach, zm. 8 grudnia 1944) – ksiądz, kapelan Armii Krajowej, między innymi Obwodu Rzeszów, pedagog, związany pracą z Futomą i Błażową. Pierwszy polski duchowny zamordowany przez komunistów, po wkroczeniu Armii Czerwonej do Polski w 1944 roku.

Życiorys Pochodził z Tarnawiec koło Krasiczyna. Potomstwo jego rodziców Bazylego i Anny Pilipców liczyło dziesięcioro dzieci, w tym sześciu chłopców: Leona, Andrzeja, Piotra, Mikołaja, Władysława i Michała oraz cztery córki: Helenę, Marię, Franciszkę i Annę. Po skończeniu szkoły powszechnej w Tarnawcach uczęszczał do Państwowego Gimnazjum im. Juliusza Słowackiego w Przemyślu. W 1931 roku wstąpił do Seminarium Duchownego w Przemyślu. Po święceniach kapłańskich w 1936 roku był kolejno duszpasterzem w parafiach Pniów, Futoma, a następnie Błażowa koło Rzeszowa.

W pierwszych miesiącach II wojny światowej włączył się w parafialne akcje pomocy na rzecz wysiedlonych, ubogich, skierowanych do wyjazdu na roboty przymusowe. Od lutego 1940 roku, przyjmując pseudonim „Ski”, spieszył z pomocą organizacyjną porucznikowi Józefowi Lutakowi, pierwszemu dowódcy Placówki Związku Walki Zbrojnej w Błażowej.