Jan Kamiński (ur. 19 stycznia 1870 w Probużnej, zm. 11 grudnia 1929 w Krakowie) – doktor medycyny, tytularny generał brygady Wojska Polskiego.
Życiorys Urodził się we wsi Probużna, w ówczesnym powiecie husiatyńskim Królestwa Galicji i Lodomerii, w rodzinie Ludwika i Marii z Cozlów. Kształcił się w Stryju. 26 grudnia 1896 roku, po ukończeniu studiów medycznych w Krakowie, rozpoczął zawodową służbę wojskową w cesarskiej i królewskiej armii. Pełnił ją jako lekarz w szpitalach garnizonowych w Krakowie, Zagrzebiu i Przemyślu.
W czasie I wojny światowej był komendantem szpitala polowego, od 1916 roku szpitala polowego Legionów Polskich w Lublinie. W latach 1917–1918 szef sanitarny Generalnego Gubernatorstwa w Lublinie. W 1917 roku awansował na podpułkownika.
1 listopada 1918 roku przyjęty został do Wojska Polskiego i wyznaczony na stanowisko szefa sanitarnego Dowództwa Okręgu Generalnego „Lublin”. 1 stycznia 1919 roku został przeniesiony do Departamentu Sanitarnego Ministerstwa Spraw Wojskowych na stanowisko szefa sekcji regulaminowej. 15 kwietnia 1920 roku został wiceprezesem Wojskowej Rady Sanitarnej. 29 maja 1920 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu pułkownika, w Korpusie Lekarskim, w grupie oficerów byłej armii austro-węgierskiej.