Podgatunek albiventris na zimę przeważnie migruje, osiągając na południu południowy Iran, Afganistan i północno-zachodnią część subkontynentu indyjskiego.
W Polsce stwierdzono wierzbówkę dwa razy, po raz pierwszy w maju 2025 roku w Gdyni Chylonii (wcześniejsze stwierdzenie z maja 1988 na stawach Nazieleńce w Brzeszczach nie zostało zaakceptowane). Po raz drugi wierzbówkę stwierdzono w kwietniu 2026 w Wierzbnie nad jeziorem Miedwie. Komisja Faunistyczna Sekcji Ornitologicznej Polskiego Towarzystwa Zoologicznego wciągnęła ten gatunek na Listę awifauny krajowej.
Morfologia Jest podobna do brzęczki. Wierzch ciała jest brunatny, a spód szarawy.
Długość ciała: około 14 cm. Masa ciała: samce około 15 g, samice około 12 g.
Ekologia i zachowanie thumb|lewo|200px|Jaja podgatunku nominatywnego z kolekcji muzealnej Środowisko Wierzbówka występuje na terenach podmokłych, porośniętych bujną roślinnością, w kępach wierzb, jeżyn lub tarniny, w zaroślach, trzcinowiskach, w pobliżu jezior, rzek, strumieni, bagien i rowów.
Rozród Gniazdo jest dość duże, zbudowane niezbyt starannie. Jest umieszczone na wysokości do dwóch metrów nad ziemią, w gąszczu roślinności, wśród gałązek lub cienkich konarów krzewu albo wśród łodyg trzciny bądź pokrzywy. Samce często kojarzą się z 2–3 samicami.