Medard Benedykt Gburczyk (ur. 21 marca 1916 w Bydgoszczy, zm. 27 lutego 1956 w Warszawie) – polski lekkoatleta specjalizujący się w rzucie oszczepem.

Wychowanek Klubu Sportowego „Noteć” przy Państwowym Gimnazjum im. Bolesława Krzywoustego w Nakle nad Notecią. Startował w barwach Sokoła Wapno (1935–1936), AZS Poznań (1936), Warszawianki (1937–1939), a po II wojnie światowej ZMW Bydgoszcz (1945) oraz klubów warszawskich: Syreny Warszawa (1947–1948) i Ogniwa Warszawa (1949–1950).

Pierwszy po II wojnie światowej mistrz Polski w rzucie oszczepem (zwyciężył z rezultatem 57,67 m) oraz pierwszy polski powojenny oszczepnik, który przekroczył granicę 60 metrów. Sześciokrotny brązowy medalista mistrzostw kraju (w latach 1936–1939, w 1948 i w 1950). Siedmiokrotny reprezentant Polski w meczach międzypaństwowych (w latach 1937–1939 i w 1950). Rekordzista Polski w rzucie oszczepem oburącz – 112,97 m, uzyskane 11 września 1938 r. w Warszawie.

Po zakończeniu wojny dyrektor przedsiębiorstwa wapiennego w Wapiennie.