Stanisław Stadnicki herbu Szreniawa bez Krzyża ze Żmigrodu, zwany Diablątkiem (ur. ok. 1607, zm. po 1657) – syn Stanisława Stadnickiego zwanego Diabłem, starosty zygwulskiego, brat Władysława i Zygmunta.
Życiorys Ojciec Stanisława, Stanisław zwany Diabłem, zmarł 14 sierpnia 1610. Matka Anna z Ziemięckich po śmierci pierwszego męża wyszła ponownie za mąż za lisowczyka Ludwika Poniatowskiego. Jeszcze przed osiągnięciem pełnoletniości Stanisław towarzyszył starszemu bratu Władysławowi w łupieżczych wyprawach na wrogów zmarłego ojca, kasztelana sandomierskiego Mikołaja Spytka Ligęzę i szlachcica Konstantego Korniakta z Białobok. Bracia Stadniccy nazywani byli przez współczesnych Diablętami. Sam Stanisław miał słynąć z wyjątkowego okrucieństwa. Według relacji Andrzeja Zbylitowskiego, miał jednego dnia zabić w należącym do rodu Stadnickich zamku w Rudawce dwadzieścia pięć osób. W 1622 bracia Stadniccy zawarli ugodę z Konstantym Korniaktem, na mocy której odstąpili mu dobra żurawickie oraz wynagrodzili jego siostrze Annie z Korniaktów Tarnowskiej klejnoty, z których niegdyś okradł ją Stanisław Diabeł Stadnicki.