został ostatecznie sprzedany do stoczni rozbiórkowej w Charlton (podawane są też daty 1902 lub 1909 rok).
Opis konstrukcji HMS „Duke of Wellington” był trójpokładowym, trójmasztowym żaglowym okrętem liniowym z dodatkowym napędem śrubowym, zbudowanym z drewna z użyciem stopów żelaza w elementach konstrukcyjnych. Na jednostce zainstalowana była dwucylindrowa pozioma maszyna parowa pojedynczego rozprężania zdemontowana z przebudowanej na transportowiec wojska fregatą HMS „Simoom”, zasilana w parę z czterech kotłów płomieniówkowych i napędzająca pojedynczą śrubę okrętową. Maszyna miała moc nominalną 700 lub 780 konie parowych, natomiast w czasie prób uzyskano moc indykowaną 1979 koni parowych. W czasie żeglugi wyłącznie z wykorzystaniem żagli, śruba była odłączana od wału napędowego i wciągana do kadłuba. Spaliny z kotłowni były odprowadzane przez pojedynczy komin, który również był składany teleskopowo w razie niewykorzystywania napędu parowego.