Romuald Dąbrowski herbu Jelita (ur. 25 października 1874 w Liteni, zm. wiosną 1940 w USRR) – generał brygady Wojska Polskiego, działacz społeczny, kawaler Orderu Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Syn Józefa i Bronisławy z Lewickich, urodzony 25 października 1874 w Liteni, w ówczesnym powiecie suczawskim Księstwa Bukowiny. W latach 1882–1886 uczęszczał do szkoły powszechnej w Czerniowcach. W latach 1886–1888 uczył się w c. k. Szkole Realnej w Czerniowcach, a w latach 1888–1890 w c. k. Wojskowej Niższej Szkole Realnej w Koszycach. W 1894 roku zakończył naukę w Korpusie Kadetów w Budapeszcie i rozpoczął zawodową służbę wojskową w cesarskiej i królewskiej armii. Jego oddziałem macierzystym był 44 węgierski pułk piechoty w Budapeszcie. W 1899 roku był adiutantem pułku. W latach 1912–1913 wziął udział w mobilizacji sił zbrojnych Monarchii Austro-Węgierskiej, wprowadzonej w związku z wojną na Bałkanach. W 1914 roku był komendantem oddziału karabinów maszynowych. I wojnę światową rozpoczął w stopniu kapitana, dowodząc kompanią karabinów maszynowych. W czasie służby awansował na kolejne stopnie w korpusie oficerów piechoty: kadeta–zastępcy oficera (1 września 1894 roku), podporucznika (1 listopada 1895 roku), porucznika (1 listopada 1899 roku), kapitana (1 listopada 1909 roku) i majora (1 sierpnia 1916 roku).