śmiech i wręcz przedziwny czarny humor zamiast łez.

Według krytyki film to nie tylko projekcja osobistych doświadczeń życiowych, ale przede wszystkim dojrzały przekaz twórczy przeciwstawiający wielowiekowym konwenansom będącymi też kulturowym tabu współczesne próby ich zanegowania i odrzucenia w imię wolności oraz osobistej tożsamości, a faktycznie w imię odrzucenia dojrzewania i przyśpieszonego dorastania do sytuacji życiowych. Jednocześnie jednak przekaz wskazuje pewne tabu nienaruszalne – jest nim kres życia ludzkiego, będący zdarzeniem naturalnym, ale zawsze zaskakującym.

Oceny dzieła zwracały też uwagę na aspekt warsztatowy – począwszy od zdjęć Michała Englerta i muzyki Pawła Mykietyna, a przede wszystkim brawurowe prowadzenie międzynarodowej ekipy aktorskiej z Julią Jentsch oraz Peterem Gantzlerem.

Przypisy

Bibliografia anonim, "33 sceny z życia": przekorny, ale pozytywny film o umieraniu, portal film.wp.pl, 20 sierpnia 2008 [dostęp 2012-01-28] Konrad J. Zarębski, 33 sceny z życia, portal www.culture.pl, październik 2008 [dostęp 2012-01-28]