Opiekę duszpasterską nad ewangelikami w garnizonach i rejonach, nie posiadających własnych kapelanów ewangelickich, sprawowali na wniosek szefów duszpasterstw ewangelickich, najwyżsi duszpasterze wojskowi wyznań ewangelickich, ewentualnie przy współudziale duchowieństwa cywilnego, z którym porozumiewali się, co do prawa używania kościołów parafialnych.
W garnizonach, posiadających większą liczbę osób wojskowych wyznań ewangelickich, ewangelicki zbór wojskowy wybierał pod przewodnictwem właściwych duszpasterzy wojskowych, na zasadach, ustalonych ustawami dla kościołów ewangelickich w Polsce, tzw. kolegium kościelne, czyli wojskową radę kościelną, składającą się w połowie z oficerów i w połowie z szeregowych.
Stosunek do osób wojskowych wyznania ewangelicko reformowanego i innych społeczności protestanckich