thumb|Członek frankijskiej jazdy pancernej, rekonstrukcja thumb|Wizerunek frankijskich jeźdźców pancernych z epoki (IX wiek), znajdujący się w Złotym Psałterzu z Sankt Gallen Frankijska jazda pancerna – formacja wojskowa utworzona w połowie VIII wieku przez frankijskiego majordoma Karola Młota, z której wykształciło się późniejsze rycerstwo.
Historia
Uzbrojenie ochronne frankijskiej jazdy pancernej składało się z zakrywającej ciało od łokci do ud zbroi karacenowej lub kolczej, hełmu otwartego typu kapalin albo hełmu stożkowego i średnich rozmiarów okrągłej drewnianej (z metalowymi okuciami) lub skórzanej tarczy. Na stopy zakładała wysokie skórzane buty lub metalowe nagolennice. Bronią białą był popularny wówczas miecz karoliński i włócznia skrzydełkowa o długości 2,5 metra, którą nie atakowano jednak spod ramienia (dopiero od około XI wieku), lecz z szerokiego rozmachu znad głowy niczym oszczepem. O sile uderzenia i skuteczności tej formacji decydowały żelazne strzemiona i siodła zapożyczone od Awarów.
Powyższe wyposażenie było na ówczesne warunki dość drogie, na przykład: hełm kosztował 6 krów, koń bojowy – 12, miecz – 7, para nagolenic – 6, zbroja – 12, włócznia wraz z tarczą – 2 krowy.