W 1993 zrezygnował z funkcji ambasadora i objął urząd konsula w Nowym Jorku.
Jest uznawany za jednego ze światowych dyplomatów z najdłuższym stażem w służbie zagranicznej (79 lat). W 1995 opublikował autobiografię "Eestile" ("Dla Estonii").
W kilka tygodni po jego śmierci w 1998 powołano w Tallinnie fundację im. Ernsta Jaaksona, która postawiła sobie za cel upamiętnianie zasług estońskiego dyplomaty dla Estonii.
Odznaczenia
Order Herbu Państwowego I klasy (1995) Order Gwiazdy Białej V klasy (1940)
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Ambasadorowie Estonii w Stanach Zjednoczonych Kategoria:Odznaczeni Orderem Herbu Państwowego Kategoria:Odznaczeni Orderem Gwiazdy Białej Kategoria:Ludzie urodzeni w Rydze Kategoria:Urodzeni w 1905 Kategoria:Zmarli w 1998