Wyspa stanowiła centrum handlu niewolnikami powstałej w 1672 roku Royal African Company, która miała monopol na brytyjski handel niewolnikami. Niewolnicy często uciekali w głąb wyspy, tworząc enklawy, z których wyłoniła się mniejszość etniczna – Maroni. Na mocy pokoju utrechckiego z 1713 roku Wielka Brytania uzyskała wyłączność na sprzedaż afrykańskich niewolników do posiadłości hiszpańskich w Indiach Zachodnich na przez okres 40 lat. Jamajka stała się główną bazą przerzutową pomiędzy Afryką a Ameryką.
W 1782 roku Jamajce groziła inwazja wojsk francuskich przy wsparciu Hiszpanii. Francuska flota została pokonana przez marynarkę brytyjską pod dowództwem admirałów George'a Rodneya (1718–1792) i Samuela Hooda (1724–1816) w bitwie morskiej przy wyspach Les Saintes.
Zniesienie niewolnictwa 240px|thumb|Zniszczenie plantacji Roehampton w trakcie Rebelii Sharpe'a w 1832 roku, 1833 W latach 1780–1787 z powodu spadku popytu na cukier zginęło z głodu 15 tys. niewolników. Maroni prowadzili działalność partyzancką i w XVIII w. doszło do wojen marońskich. Pierwszą w latach 1725–1739 wygrali Maroni, a ówczesny gubernator Edward Trelawny (1699–1754) nadał wolność zwolennikom marońskiego przywódcy Cudjoe.