W wyniku upadku plantacji doszło do bezrobocia i warunki życia uległy znacznemu pogorszeniu. Doprowadziło to do powstania ludności murzyńskiej, które zostało zapoczątkowane rebelią w Morant Bay w 1865 roku. Rebelianci zabili burmistrza i 18 innych wysoko urodzonych Europejczyków. Zgromadzenie Kolonialne Jamajki (ang. House of Assembly of Jamaica) przekazało swoją władzę na ręce gubernatora Edwarda Johna Eyre (1815–1901), który wprowadził stan wojenny i stłumił rebelię. Przywódca rebelii – Paul Bogle (1820–1865) został powieszony. Po protestach społecznych i przeprowadzonym śledztwie Eyre został odwołany ze stanowiska.

Zgromadzenie Kolonialne Jamajki zostało rozwiązane a wyspa stała się kolonią Korony. Nowym gubernatorem, z pełnią władzy ustawodawczej i wykonawczej, został John Peter Grant (1807–1893), który zreformował kolonię. Założył policję, zreformował sądownictwo, służbę zdrowia, departament robót publicznych i kasę oszczędnościową, usprawnił szkoły i zbudował system nawadniania terenów między Spanish Town i Kingston. W 1872 roku stolicą wyspy zostało Kingston, zastępując Spanish Town.