Andrzej Poppe (ur. 12 lipca 1926 w Wołominie, zm. 31 stycznia 2019 w Warszawie) – prof. dr hab., polski historyk, bizantynolog. Specjalizował się w historii średniowiecznej Rusi, stosunkach bizantyńsko-ruskich. Członek Rady naukowej Ukraińskiego Czasopisma Historycznego.
Życiorys Pochodził z Kresów WschodnichJerzy Holzer, Historyk w trybach historii: wspomnienia, Kraków: Społeczny Instytut Wydawniczy Znak, 2013, s. 137–139.. W czasie II wojny światowej członek Armii Krajowej, aresztowany w latach 1944–1946 pracował jako górnik w ZSRR. Następnie w 1946–1947 był planistą w Państwowych Zakładach Przemysłu Wełnianego w Ozorkowie. Służba wojskowa w latach 1947–1949. Słuchacz Uniwersyteckiego Studium Przygotowawczego w Łodzi w okresie 1949–1950. Magister historii w 1955 na UW. Doktorat (Legenda o Borysie i Glebie na tle Historiografii staroruskiej XI w.) obronił 29 listopada 1960 pod kierunkiem Aleksandra Gieysztora, habilitacja tamże w 1969. Profesor nadzwyczajny - 1987, profesor zwyczajny - 1992. Zatrudniony w Instytucie Historii UW od 1959 kolejno jako starszy asystent, adiunkt 1961 w Katedrze Historii Polski do XVIII w. Od 1969 docent w Zakładzie Historii Narodów ZSRR i Słowiańszczyzny oraz w Zakładzie Nauk Pomocniczych Historii. W okresie 1955–1959 był asystentem w Instytucie Historii Kultury Materialnej PAN.