Legion Waloński (niem. Wallonische Legion, fr. Légion Wallonie) – kolaboracyjna ochotnicza formacja wojskowa złożona z belgijskich Walonów w służbie III Rzeszy podczas II wojny światowej. Na bazie Legionu w 1941 powstał 373 batalion piechoty walońskiej w składzie niemieckiej 17 Armii w Grupie Armii Południe, a w 1943 – 28 Ochotnicza Dywizja Grenadierów Pancernych SS (1 walońska) „Wallonien”, podporządkowana operacyjnie najpierw 5 Dywizji Pancernej SS „Wiking” i w 1945 11 Armii Pancernej SS.
Geneza Utworzenie Legionu Walońskiego zainicjował przywódca ruchu reksistów Léon Degrelle. Był on zwolennikiem zachowania neutralności przez Belgię w przewidywanej kampanii wojennej Niemiec przeciwko Francji i po zajęciu Belgii przez wojska niemieckie w maju 1940 nie podjął początkowo współpracy z okupantami. Dopiero groźba rozbicia jedności terytorialnej Belgii w wyniku haseł wysuwanych przez popierane przez Niemców flamandzkie ugrupowanie separatystyczne pod nazwą Niemiecko-Flamandzki Związek Pracy (DeVlag) skłoniła go do zmiany stosunku do III Rzeszy.