Tym samym jednak byli oni wolni od niewolniczego naśladowania chińskich pierwowzorów i to właśnie to twórcze nieporozumienie pozwoliło Busonowi i jego rywalowi, Ike no Taiga, na dokonanie swobodnej interpretacji dorobku Szkoły Południowej i stworzenie nowego i świeżego stylu japońskiego malarstwa.

Malarską karierę Busona można podzielić na dwa etapy: wczesny, trwający aż do lat 60., w którym był wierny tradycji chińskiej, i późny od lat 70. aż do śmierci, w którym, nadal tworząc w stylu nanga, „wzbogacał go o poetycką wrażliwość i subtelne poczucie humoru”. W rezultacie całkowicie przetworzył wzniosłą chińską estetykę w formy dużo łagodniejsze, bardziej odpowiadające japońskiej wrażliwości. Doprowadził przy tym do mistrzostwa formę haiga (szkic haiku), w którym obrazy łączył z wkomponowanymi w nie własnymi wierszami haikai. Można powiedzieć iż wspólnie z Taigą Buson doprowadził malarstwo w stylu nanga do stanu doskonałości. Jego najważniejszym malarskim uczniem był Matsumura Goshun (zm. 1811), który był założycielem szkoły Shijō.