W tym czasie wykonał też portrety cesarza Franciszka II i jego małżonki na zamówienie arcybiskupa lwowskiego Kajetana Ignacego Kickiego.
W roku 1806 przeniósł się na stałe do Krzemieńca, gdzie mieszkał do końca życia. Powołany został przez Tadeusza Czackiego na katedrę rysunku w Liceum Krzemienieckim, udzielał także lekcji prywatnych. W okresie tym stworzył ok. 150 obrazów (głównie portretów profesorów liceum i wołyńskiej szlachty). Wśród nich są portrety Euzebiusza i Salomei Słowackich (oba w Muzeum Literatury im. Adama Mickiewicza w Warszawie), Teofila i Hersylii Januszewskich (w Muzeum Narodowym we Wrocławiu). Z okazji dwudziestopięciolecia służby nadano mu honorowy tytuł radcy, dwukrotnie nagrodzony też został medalem: otrzymanym od cesarza złotym medalem z czerwoną wstęgą dla noszenia go na szyi oraz brązowym medalem samej tylko szlachcie w Cesarstwie dawanym (1812). Wśród jego uczniów byli także malarze, jak Bonawentura Klembowski czy Jan Ksawery Kaniewski. Pitschmann we wczesnym okresie twórczości nierzadko malował sceny mitologiczne i historyczne. Tworzył w duchu późnego klasycyzmu.