Stagonolepis – rodzaj dużych, opancerzonych archozaurów z kladu Crurotarsi, z rodziny Stagonolepididae, szeroko rozprzestrzenionych w późnym triasie (karnik, około 225 milionów lat temu).
Morfologia mały|Rekonstrukcja Stagonolepis robertsoni (Szymon Górnicki), według rekonstrukcji szkieletu Hartmana, 2016 Stagonolepis osiągał długość od 2,5 do około 2,7 m i masę prawdopodobnie około 200 kg. Miał małą głowę z bezzębnym przodem szczęk, długi, wąski tułów, opancerzony kostnymi płytami od strony grzbietowej i brzusznej, potężny ogon i dość krótkie, lecz silne kończyny – rozstawione na boki, choć w większym stopniu wyprostowane i umieszczone pod tułowiem niż w przypadku większości współczesnych gadów.
Taksonomia thumb|Model Stagonolepis olenkae w Muzeum Ewolucji PAN Rodzaj Stagonolepis i jego gatunek typowy, S. robertsoni z formacji Lossiemouth Sandstone, zostały nazwane w 1844 roku przez Louisa Agassiza, jednak dopiero Thomas Henry Huxley jako pierwszy zidentyfikował je jako gady. W 1985 roku Long i Ballew opisali drugi gatunek, S. wellesi z Arizony, jednak jego przynależność do rodzaju Stagonolepis została zakwestionowana przez Parkera (2007).