13 Dywizjon Artylerii Najcięższej Motorowej (13 dan) – zmotoryzowany pododdział artylerii najcięższej Wojska Polskiego II RP.

Dywizjon nie występował w pokojowej organizacji wojska. Został zmobilizowany przez 1 pułk artylerii najcięższej. 13 dan w kampanii wrześniowej

Mobilizacja Został zmobilizowany w I rzucie mobilizacji powszechnej przez 1 pułk artylerii najcięższej 5 września z przeznaczeniem dla Armii „Prusy”. Osiągnął stan osobowy 22 oficerów i 666 podoficerów i szeregowych. Dywizjon składał się z trzech baterii uzbrojonych w dwa 220 mm moździerze wz. 1932, łącznie 6 dział, 3 ckm, 32 ciągniki C7P, samochodów: 19 osobowych, 38 ciężarowych i 37 specjalnych, 8 motocykli i 4 kuchnie polowe.

Działania bojowe 13 dywizjon artylerii najcięższej w nocy 5 września, wyruszył z miejsca formowania w kierunku Jeziornej, przez Warszawę, Starą Miłosną, Otwock dojechał do lasów obok Karczewa. Po kilkugodzinnym odpoczynku poprzez Garwolin dotarł 6 września do Ryk i przeszedł do dyspozycji Sztabu Naczelnego Wodza. Otrzymał rozkaz marszu do Kurowa, gdzie przybył 7 września wkrótce przybył też 12 dywizjon artylerii najcięższej. Jeszcze tego samego dnia wyjechał do Wąwolnicy. 9 września 12 i 13 dan zostały podporządkowane dowódcy Armii „Małopolska” gen. dyw. K. Fabrycemu.