Wysiadują je oboje rodzice, a później wspólnie opiekują się pisklętami i karmią je.

Odżywianie Podstawowym pożywieniem mohunów wielkich są toczące drewno larwy chrząszczy; wykuwają je z drewna silnymi dziobami. Zjadają także inne owady (mrówki, termity, pszczoły bezżądłowe). Sporadycznie uzupełniają dietę drobnymi owocami.

Status zagrożenia IUCN od 2010 roku uznaje mohuna wielkiego za gatunek narażony (VU, Vulnerable); wcześniej, od 1988 roku był on klasyfikowany jako gatunek najmniejszej troski (LC, Least Concern). Liczebność światowej populacji szacunkowo mieści się w przedziale 10–70 tysięcy dorosłych osobników. Trend liczebności populacji ocenia się jako silnie spadkowy.

Podgatunki Zwykle wyróżnia się trzy podgatunki Mulleripicus pulverulentus: M. p. mohun Ripley, 1950 – północne Indie, Nepal i północno-wschodnie Indie M. p. harterti Hesse, 1911 – północno-wschodnie Indie do południowo-zachodnich Chin, Indochin i północnego Półwyspu Malajskiego M. p.