Hardinge Stanley Giffard (ur. 3 września 1823 w Londynie, zm. 11 grudnia 1921) – brytyjski prawnik i polityk, członek Partii Konserwatywnej, minister w rządach lorda Beaconsfielda, lorda Salisbury’ego i Arthura Balfoura.
Życiorys Był trzecim synem Stanleya Leesa Giffarda, redaktora Standardu, i Sussanny Moran, córki Francisa Morana. Wykształcenie odebrał w Merton College na Uniwersytecie Oksfordzkim. W 1850 r. rozpoczął praktykę adwokacką w Inner Temple. Pracował w sądach karnych w Londynie i Middlesex. Był jednym z młodszych rangą prawników, którzy reprezentowali Skarb Jej Królewskiej Mości. W 1865 r. został Radcą Królowej. Został również ławnikiem Inner Temple.
Giffard dwukrotnie bez powodzenia startował w wyborach parlamentarnych w okręgu Cardiff – w 1868 i 1874 r. Mimo iż nie był członkiem Izby Gmin otrzymał w 1875 r. stanowisko Radcy Generalnego Anglii i Walii. Do parlamentu dostał się w 1877 r. po wyborach uzupełniających w okręgu Launceston. Po porażce konserwatystów w wyborach 1880 r. utracił stanowisko Radcy Generalnego. W 1885 r. otrzymał tytuł 1. barona Halsbury i zasiadł w Izbie Lordów.