W czasie wygnania biskupów katowickich w latach 1952–1956 był łącznikiem między biskupami a księżmi diecezji katowickiej. W diecezji katowickiej pełnił bardzo wiele funkcji. Był m.in. wicerektorem Wyższego Śląskiego Seminarium Duchownego w Krakowie (w latach 1961–1966), redaktorem naczelnym Śląskich Studiów Historyczno Teologicznych (w latach 1976–1980), członkiem kolegium redakcyjnego (do 1995 roku, wikariuszem biskupim ds. zakonnych (w latach 1992–2000). W latach 1955–1993 prowadził działalność dydaktyczną w Wyższym Śląskim Seminarium Duchownym, wykładając teologię pastoralną i liturgikę. W 1959 rozpoczął pracę dydaktyczną na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, gdzie w 1973 uzyskał stopień naukowy doktora habilitowanego. W 1974 został docentem, a w roku następnym podjął wykłady na Wydziale Teologicznym Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie w Warszawie. Był często zapraszany poza granice kraju.