W następnym roku stał się jedną z bardziej wpływowych postaci niemieckiej prawicy – w jednym szeregu z generałem Ludendorffem, który założył Unię Narodową (Nationale Vereinigung) – prawe skrzydło, opowiadające się za kontrrewolucją i utworzeniem konserwatywnego militarystycznego rządu. Nie był to jednak ruch dążący do restauracji monarchii. Cesarz bowiem uległ amerykańskiej perswazji i na początku listopada udał się na emigrację do Holandii niedaleko Utrechtu. W następnym, 1919 roku, który dał początek tzw. Republice Weimarskiej, Kapp został członkiem Niemieckiej Niemieckiej Narodowej Partii Ludowej (Deutschnationale Volkspartei, DNVP). Porażka Niemiec w I wojnie światowej była według nacjonalistów zdradą i upokorzeniem. Kapp był propagatorem tzw. legendy o ciosie w plecy i zaciekłym krytykiem traktatu wersalskiego. W roku 1919 został wybrany do Reichstagu jako przedstawiciel monarchistów.