Twórczość Lucii, mimo że była wybitną postacią swoich czasów, wciąż nie jest obecna we współczesnych dyskusjach o poezji tamtego okresu.
Sánchez Saornil pisała również o kobietach w czasie hiszpańskiej wojny domowej. W poezji zawierała ich wojenne doświadczenia. Teksty te wyróżniają się na tle innej literatury (poświęconej mężczyznom) w czasie hiszpańskiej wojny domowej.
Pisząc w anarchistycznych publikacjach takich jak „Ziemia i Wolność”, „Biały Magazyn” i „Solidarność Robotnicza”, Saornil podkreślała swoją feministyczną perspektywę. O ile raczej milczała w kwestii kontroli urodzeń, atakowała esencjalizm ról płciowych w hiszpańskim społeczeństwie. W ten sposób stała się jednym z najbardziej radykalnych głosów wśród anarchistycznych kobiet, odrzucając kulturowy wzorzec tradycyjnej kobiety, który wówczas pozostawał w dużej mierze niekwestionowany. W serii artykułów dla „Solidarności Robotniczej” odważnie odrzuciła łączenie przez Gregorio Marañónę macierzyństwa z istotą kobiecej tożsamości.
Aktywizm oraz wojna domowa w Hiszpanii Podczas hiszpańskiej wojny domowej kobiety były mobilizowane na wielu frontach. Saornil dowodziła niektórym z nich.