Powstały również żłobki, które pomagały kobietom pogodzić pracę z opieką nad rodziną.
Mujeres Libres instruowało kobiety, jak ważna jest kontrola urodzeń i stawiało sobie za cel umożliwienie kobietom posiadania dzieci wtedy, kiedy same się na to zdecydują. Organizowało również akcje sprzeciwiające się prostytucji.
Wygnanie Po klęsce II Republiki, Saornil i jej partnerka América Barrosa zostały zmuszone do ucieczki do Paryża, gdzie Saornil działała w Solidaridad Internacional Antifascista (SIA). Wraz z upadkiem Francji na rzecz sił niemieckich, konieczne było dla nich ponowne przeniesienie się. Powróciły do Madrytu w 1941 lub 1942. Jej wygnanie i powrót pozostają nadal dość tajemnicze.
W Madrycie Saornil pracowała jako fotoedytorka, ale szybko musiała zmienić miejsce zamieszkania po tym, jak została uznana za weterankę anarchistyczną. Ona i América przeniosły się do Walencji, gdzie América miała rodzinę. Ze względu na wzrost znaczenia faszyzmu i moralizmu katolickiego, ich lesbijski związek narażał je na poważne niebezpieczeństwo i był utrzymywany w tajemnicy. Saornil nie mogła być również aktywna politycznie we frankistowskiej Hiszpanii. W tym czasie América pracowała w konsulacie Argentyny, podczas gdy Lucía kontynuowała swoją pracę jako redaktorka, aż do śmierci na raka piersi w 1970.