W latach 1714–1725 ambasador w Genui. 21 września 1725 roku został ambasadorem w Holandii. Jego politycznym celem było zapewnienie neutralności Holandii. Zmarł w Hadze w czasie pobytu na placówce na atak apopleksji.
Jako historyk napisał: Comentarios de la guerra de España e historia de Su rey, Felipe V el Animoso Animoso desde el principio de su regnado hasta la paz general del año 1725 (1725). Dzieło to cechuje mnogość dat i dobry styl, Description geographique, historique et politique du royaume de Sardaigne.
Bacallar napisał też: traktat: Monarquía hebrea (1719), la Fábula de Eco y Narciso, del marqués de Castelnovo, poematy: Las Tobias (1709) i El Palacio de Momo (1714).
Zostawił po sobie bibliotekę 16.000 tomów. Był członkiem Real Academia Española (fotel N) od 1713 roku, w ramach której pracował nad kompilacją pierwszego słownika języka hiszpańskiego, który wydano w Madrycie w 1726 roku.
Bibliografia Cezary Taracha, Szpiedzy i dyplomaci. Wywiad hiszpański w XVIII wieku, Lublin 2005, s. 76.