Jej uczestnicy dostali się na jęzor lodowca, przysypany miejscami rozległymi kamieńcami moreny powierzchniowej, i konno (!) dotarli do jego centralnych części.

Całość lodowca zbadała dopiero w 1928 r. radziecko-niemiecka wyprawa w Pamir, zorganizowana przez radziecką Akademię Nauk oraz Deutschen Alpenverein i Österreichischen Alpenverein. Kierowana ona była przez astronoma J.I. Bielajewa oraz znanego badacza Azji Willego R. Rickmersa. Wyprawa weszła na jęzor od południa, pokonując przedtem grzbiet Pasma Jazgulemskiego i odkrywając wspomniany Szczyt Niepodległości. Uczestniczący w wyprawie niemiecki topograf Richard Finsterwalder przeprowadził pierwsze pomiary lodowca i jego otoczenia metodą fotogrametryczną i sporządził jego pierwszą mapę w podziałce 1:50 000. Grubość lodu w jęzorze obliczył na ok. 500 m (średnio, maksymalnie do 1000 m), a jego objętość na 46 km³. Dopiero po zejściu uczestniczący w wyprawie radziecki topograf I.G. Dorofjew ustalił, że przebyty lodowiec jest odkrytym 50 lat wcześniej Lodowcem Fedczenki.