Według niej społeczeństwo bułgarskie składało się z warstw, spośród których największą stanowili chłopi i dlatego to oni powinni mieć największy wpływ na rządzenie krajem. Ponadto partia postulowała ograniczenie roli wielkich gospodarstw rolnych i stworzenie systemu spółdzielni.
W 1911 działacze BLZCh zdecydowanie sprzeciwili się zmianom w Konstytucji Tyrnowskiej, zwiększającym uprawnienia cara Ferdynanda I na niekorzyść parlamentu. Po wybuchu I wojny światowej opowiedzieli się za neutralnością Carstwa Bułgarii. We wrześniu 1915 Stambolijski ostro skrytykował politykę monarchy, której efektem było przyłączenie kraju do państw centralnych. Z tego powodu został wkrótce aresztowany i skazany na karę dożywotniego więzienia. W 1918, po klęsce armii bułgarskiej, odzyskał wolność i pod koniec roku powrócił do polityki.
Rządy Bułgarskiego Ludowego Związku Chłopskiego
Wkrótce po zakończeniu wojny, w październiku 1918 BLZCh po raz pierwszy w swej historii wszedł w skład koalicyjnego rządu, na czele którego stał Aleksandyr Malinow. Ludowcom przypadł urząd ministra budynków publicznych, dróg i zagospodarowania.