W ciągu kilku dni armia krwawo stłumiła rewoltę. Stambolijski został osaczony w swej rodzinnej wsi, a następnie zamordowany w wyjątkowo bestialski sposób przez bojowników WMRO.

Wkrótce potem na czele nowego rządu stanął Aleksandyr Cankow, który bez ogródek rozprawiał się ludowcami oraz komunistami. W okresie jego reżimu, trwającego do 1926, śmierć poniosło wielu znanych działaczy BLZCh, m.in. Petko Petkow, Dimityr Grynczarow i Christo Kosowski, zaś sama organizacja rozpadła się.

Rozpad Bułgarskiego Ludowego Związku Chłopskiego Proces rozpadu BLZCh, spowodowany istnieniem w jego obrębie różnych frakcji, faktycznie rozpoczął się już w 1918, kiedy to wyłoniła się konkurencyjna partia ludowa, zwana Bułgarskim Demokratycznym Związkiem Chłopskim (bułg. Български земеделски народовластнически съюз). Rok później uformowała się kolejna organizacja, nazwana BLZCh „Stara Zagora” (bułg. БЗНС „Стара Загора”). Sam BLZCh, po wydarzeniach związanych z zamachem stanu z 1923 i śmiercią Stambolijskiego, praktycznie przestał funkcjonować na scenie politycznej kraju. W 1926 jego miejsce wypełniły dwa nowe ugrupowania: BLZCh „Wrabcza 1” (bułg.