W październiku awansował na pułkownika. W grudniu został dowódcą tej dywizji. Od kwietnia 1920 dowodził 1 dywizją kawalerii, a następnie I samodzielną brygadą kawalerii Armii Dalekowschodniej atamana gen. Grigorija M. Siemionowa. W latach 1921–1922 był dowódcą 1 mieszanej dywizji mandżurskiej. Od 1914 był 14-krotnie raniony w okolicy głowy. W listopadzie 1922 wyemigrował do Harbina, gdzie wstąpił do policji. Stanął na czele ruchu legitymistów-monarchistów popierających prawa do tronu carskiego wielkiego księcia Kiryła Władimirowicza. Należał też do innych organizacji białych Rosjan. W 1928 został awansowany do stopnia generała majora przez księcia. Od 1 czerwca 1935 był komendantem rosyjskich oddziałów policji dróg żelaznych Północnej Mandżurii. W 1936 zostały opublikowane jego wspomnienia. Ukończył wyższe kursy naukowo-wojskowe prowadzone w Paryżu przez gen. Nikołaja N. Gołowina. W latach 1938–1943 przewodniczył Głównemu Biuru do spraw Rosyjskich Emigrantów w Mandżurii z siedzibą w Harbinie, które podlegało władzom Mandżukuo i prowadziło bliską współpracę z japońskimi służbami wywiadowczymi.
Linki zewnętrzne Biografia gen. Władimira A. Kislicyna (jęz.