thumb|Obraz Johannesa Vermeera (ok. 1672) Gitara barokowa – określenie instrumentów strunowych szarpanych używanych w XVII wieku. Gitara taka różniła się w wielu aspektach od gitary klasycznej.
Skala i strój Zazwyczaj był to instrument o pięciu lub czterech chórach (ang. course).
Najpopularniejsza odmiana to gitara o stroju A-D-G-H-e, od struny najniższej do najwyższej, co odpowiada strojowi pięciu cieńszych strun gitary klasycznej. Używano podwójnych strun poza najcieńszą E, co dawało w sumie do 9 strun. Struny H i G strojono unisono, natomiast struny D i A były dwiema strunami basowymi (standardowa praktyka w Hiszpanii), dwiema wiolinowymi (we Włoszech) lub rejestr zawierał po jednej z obu typów strun. Dlatego struna A mogła brzmieć wyżej od struny G. Taki strój umożliwiał osiągnięcie charakterystycznej faktury i kontrapunktu.
Do zapisu muzyki na gitarę używano często tabulatur. Różniły się one poważnie od współczesnych. Były odwrócone do „góry nogami” (najniższa struna - najwyższa linia).