Na krótko przed aneksją Estonii przez ZSRR w 1940 Komunistyczna Partia Estonii liczyła ok. 130 członków w kraju, jednak już w 1941 po kilku miesiącach okupacji radzieckiej ich liczba wzrosła do 3,7 tys. (tzw. czerwcowych komunistów), a w 1946 do 7,1 tys. członków. W październiku 1940 KPE stała się jako Komunistyczna Partia (bolszewików) Estonii formalnie częścią WKP(b). Od tego czasu niepodzielnie sprawowała władzę na terenie Estońskiej SRR. W 1950 przeprowadzono w partii czystkę, odsuwając od władzy tzw. elementy nacjonalistyczne i zastępując je przybyłymi z RFSRR Estończykami i Rosjanami. W 1952 ugrupowanie wróciło do swej pierwotnej nazwy: KPE.
W wyniku przemian politycznych w ZSRR w II połowie lat 80. KPE podzieliła się na dwie frakcję: narodową, dążącą do uzyskania autonomii, a później niepodległości dla Estonii, oraz drugą, tzw. KPE na platformie moskiewskiej opowiadającą się wzorem podobnych partii na Litwie i Łotwie za utrzymaniem dotychczasowego statusu Estońskiej SRR.
I sekretarzami KPE byli kolejno: 1940–1943 – Karl Säre 1943–1950 – Nikolai Karotamm 1950–1978 – Johannes Käbin 1978–1988 – Karl Vaino 1988–1991 – Vaino Väljas
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Partie i ugrupowania w Estonii Kategoria:Partie komunistyczne Kategoria:Sowietyzacja państw bałtyckich