W 1980 rozpoczął pracę w radzieckiej dyplomacji – został mianowany radzieckim ambasadorem w Wenezueli oraz na Trynidadzie i Tobago, a sześć lat później w Nikaragui. 16 czerwca 1988 objął urząd I sekretarza Komunistycznej Partii Estonii. Uchodził za osobę o liberalnych poglądach, sprzyjającą narodowym aspiracjom Estończyków, w przeciwieństwie do swego poprzednika Karla Vaino.
W 1990 stanął na czele niezależnej Komunistycznej Partii Estonii, a po odzyskaniu niepodległości w 1991 był liderem Demokratycznej Estońskiej Partii Robotniczej (est. Eesti Vasakpartei), powstałej z przekształcenia KPE. W 1995 wycofał się z polityki.
Odznaczenia Order Herbu Państwowego III klasy (2002) Order Gwiazdy Białej II klasy (2006)
Przypisy
Bibliografia Справочник по истории Коммунистической партии и Советского Союза 1898 - 1991
Kategoria:Ambasadorowie ZSRR w Wenezueli Kategoria:Ambasadorowie ZSRR na Trynidadzie i Tobago Kategoria:Ambasadorowie ZSRR w Nikaragui Kategoria:Deputowani do Rady Najwyższej Estońskiej SRR Kategoria:Estońscy komuniści Kategoria:Ludzie związani z Tartu Kategoria:Odznaczeni Orderem Gwiazdy Białej Kategoria:Odznaczeni Orderem Herbu Państwowego Kategoria:Politycy KPZR Kategoria:Urodzeni w 1931 Kategoria:Zmarli w 2024