thumb|Nagrobek małż. Schroederów na cmentarzu ewangelickim w Warszawie Johann Adolf Schroeder (w Polsce zwany Jan Adolf, ur. 17 lutego 1789 w Magdeburgu, zm. 13 kwietnia 1860 w Warszawie) – polski chirurg wojskowy narodowości niemieckiej, uczestnik wojen napoleońskich i powstania listopadowego, kawaler Orderu Virtuti Militari, ewangelik.
Szkic biograficzny Schroeder urodził się w pruskim Magdeburgu jako syn Johanna i Kathariny. W młodym wieku uzyskał najprawdopodobniej kwalifikacje felczera w Niemczech, gdyż pojawiwszy się w Warszawie w roku 1809 wstąpił do wojska Księstwa Warszawskiego jako chirurg II klasy w pułku kirasjerów. W roku 1812 wziął udział w kampanii rosyjskiej Napoleona i został ranny, w związku z czym zapewne nie uczestniczył w kampaniach lat 1813 i 1814.
Po utworzeniu Królestwa Polskiego zaciągnął się w 1815 do jego armii jako lekarz batalionowy w II Baterii lekkiej artylerii konnej. W roku 1819, nie przerywając czynnej służby wojskowej, zapisał się na Wydział Medyczny Uniwersytetu Warszawskiego i uzyskał w 1822 stopień magistra chirurgii.