Andriej Zinowjewicz Naumow, ros. Андрей Зиновьевич Наумов (ur. we wsi Czistopolskije w Tatarstanie w Rosji, zm. 19 kwietnia 1950 w ZSRR) – generał major Armii Czerwonej, członek Rosyjskiej Robotniczej Partii Ludowej i niemieckiej Organizacji Todta podczas II wojny światowej.
Życiorys W 1911 roku został zmobilizowany do armii rosyjskiej. Brał udział w I wojnie światowej jako podoficer. Był dowódcą plutonu. 25 kwietnia 1918 roku wstąpił do Armii Czerwonej. Walczył z białymi adm. Aleksandra Kołczaka na froncie wschodnim jako dowódca plutonu. Po zakończeniu wojny domowej dowodził kompanią, a następnie batalionem. W roku 1926 ukończył szkołę dowódczą piechoty w Moskwie i w 1931 został zastępcą dowódcy jednego z pułków strzeleckich. W 1932 roku przeszedł kursy dowódcze „Wystrieł”, po czym objął dowództwo jednego z pułków strzeleckich. W roku 1938 został zastępcą dowódcy 13 Dagestańskiej Dywizji Strzelców na Białorusi, zaś 10 lutego 1939 roku – dowódcą tej dywizji w stopniu kombryga. 4 czerwca 1940 roku awansował na generała majoraF.D. Swierdłow, s. 133–136..