Działaczom ugrupowania Tonczewa przypadły dwa resorty: Ministerstwo Finansów, na czele którego stanął sam Tonczew oraz Ministerstwo Handlu, Przemysłu i Pracy, którego szefem został Żeczo Bakałow. Obaj działacze utrzymali swoje stanowiska po przebudowie gabinetu na przełomie 1913 i 1914.
Po wybuchu I wojny światowej rząd Radosławowa objął kurs ku współpracy z Niemcami i Austro-Węgrami, którego uwieńczeniem było przystąpienie kraju w 1915 do państw centralnych oraz wypowiedzenie wojny Serbii i Rumunii. Mimo początkowych sukcesów na frontach armia bułgarska ostatecznie została pokonana przez wojska Ententy, co spowodowało dymisję gabinetu Radosławowa w czerwcu 1918. Na polityków partii tworzących rząd oraz cara Ferdynanda I spadła fala krytyki, która nasiliła się jeszcze po ogłoszeniu wyjątkowo ciężkich dla Carstwa Bułgarii warunków traktatu pokojowego z Neuilly-sur-Seine, nazwanych później drugą katastrofą narodową. Lider Partii Młodo-Liberalnej Dimityr Tonczew w 1919 został aresztowany i skazany przez tzw. Sąd Państwowy na karę dożywotniego więzienia. Choć w 1924 odzyskał wolność, nie powrócił już do aktywnej polityki.