thumb|250px|Wejście do storczykarni thumb|250px|Część ekspozycyjna, kawiarnia w tle thumb|250px|Storczyk Phalaenopsis bellina w Storczykarni w Łańcucie
Storczykarnia w Łańcucie – zespół szklarni, część zespołu parkowego Muzeum – Zamku w Łańcucie.
35px|small Budynek wpisany jest do rejestru zabytków pod nr rej.: 1023 z 27.08.1979: Historia Storczykarnia w Łańcucie wchodzi w skład zespołu Szklarni, który powstał w pierwszej dekadzie XX wieku. Wstępnie pełnił on funkcję zaplecza Palmiarni, w której uprawiano m.in. goździki, gloksynie, anturium oraz dużą liczbę rzadkich i cennych storczyków. Po II wojnie światowej hodowlę storczyków kontynuował PGR do lat 80. XX w.
Storczykarnię włączono do zespołu parkowego Muzeum – Zamku w Łańcucie po upadku PGR-ów. Przez długie lata niszczała. Odbudowana storczykarnia w obecnej formie otwarta została 28 czerwca 2008 r.
O storczykarni Storczykarnia składa się z pięciu części: część ekspozycyjna, trzy części zaplecza, w których panują odmienne strefy klimatyczne w zależności od hodowanych gatunków storczyków, część centralną stanowi kawiarnia, podświetlona i otoczona "fosą" z rybami.
Ekspozycja W części ekspozycyjnej wystawiane są storczyki będące w okresie kwitnienia.