Rycerze wiary – tajny ruch francuski, arystokratyczny i dewocyjny, działający w latach 1810-1826. Założony w 1810 przez Ferdynanda de Bertier, syna intendenta Paryża zamordowanego przez rewolucjonistów 22 lipca 1789, któremu wyrwano serce, by je obnosić po ulicach na bukiecie kwiatów.
Zasady i cele organizacji Rycerze Wiary zostali oparci na wzorach masońskich, mieli stanowić zakon religijny, polityczny i rycerski, który miał zwalczać ruchy rewolucyjne we Francji. Do zakonu należało wielu członków Kongregacji. Nowych członków przyjmowano jedynie po złożeniu uroczystej przysięgi i wtajemniczeniu. Nowi członkowie mogli pokonywać kolejne stopnie wtajemniczenia, od towarzysza, poprzez koniuszego i rycerza szpitalnego, aż do stopnia Rycerza Wiary.
Członkowie prowadzili głównie działalność dobroczynną i udzielali pomocy ubogim, jednak najbardziej wtajemniczeni zajmowali się działalnością polityczną. Organizacją kierowała dziewięcioosobowa Najwyższa Rada. Wielkim Mistrzem Zakonu był Mathieu de Montmorency. Na każdy departament Francji przypadała jedna "chorągiew" zakonu, przy czym deputowani do Izby Deputowanych stanowili osobną chorągiew.